Karmakarisik

Hayatimda oyle degisiklikler oldu ki ben bile takip etmekte zorlaniyorum. Evren benim iyiligime calisiyor ama ben inat ile bunlari geciktiriyordum. Neden kendime bu kadar ceza veriyorum bilmiyorum aslinda. Kendime cezayi da hep ama hep kilo olarak veriyorum. Yani oyle zannediyordum ama gordum ki beni ben yapan ozellikleri de yok ederek kendime ceza veriyormusum meger. Mesela muzik dinlemek, sarki soylemek, kitap okumak, film seyretmek, yurumek, spor, guzel yemekler yapmak, arkadaslar ile biraraya gelip sohbet etmek, gulmek evet evet en cok kahkahalar ile gulmek, hayal kurmak - hayal kurmayi unuttum ben nasil geri gelecek bilmem belki de gelmeyecek nelerin hayalini kurardim hic ama hic hatirlamiyorum. Beni en iyi ne sekilde tanimlarsiniz diye sorsalar ablak ablak suratlarina bakarim herhalde cunki hic birsey yok hayatimda. Sabah kalkmak, beni surekli asagilan bir adam ile uyanmak, sabahtan baslayan negatiflik, hep ayni rutin, hep ayni rutin.

Kirdim bu zinciri...

Once beni boyle asagilara ceken adama "YETER" dedim ve herkes kendi yolunda simdi.

En onemlisi bu idi. Aglamak istiyorum rahatlarim diyorum ama gozyaslarimi bile akitmaya degmedigini bildigimden kesiyorum tam basliyacakken. Niye o kadar cok verdim hic bir fikrim yok. Vermisim vermisim vermisim.

Simdi canim vatanimdayim. Hayalimin en azindan bu bolumunu gerceklestirdim. Bodrum'dayim ve her bir karesine kadar kendi kazancim ile alin terim ile kurdugum yuvamdayim. Su an sadece ve sadece mobilyalar var ama bundan sonra kendi imzami atacagim. Sadece benim olacak o kadar.

Kimbilir bir daha ne zaman yazarim. En cok sevdigim yazmak istegide yok oldu cunki. Yavas yavas... hayir asla yavas degil artik hizli hic degil. Cunki artik gercekten normal olmak istiyorum sadece normal......